Debaty sejmowex789 Kadencja

Interpelacja w sprawie wnoszenia przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej skarg do organów ustanowionych przez Europejską Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez krajowe osoby prawne

   Szanowna Pani Minister! Na podstawie art. 115 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 191 ust. 1 i art. 192 ust. 1 Regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej przesyłam do Pani Minister interpelację w sprawie wnoszenia przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej skarg do organów ustanowionych przez Europejską Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez krajowe osoby prawne.    Art. 34 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności - w wersji po wejściu w życie protokołu nr 11 - stanowi, że: Trybunał może przyjmować skargi każdej osoby, organizacji pozarządowej lub grupy jednostek, która uważa, że stała się ofiarą naruszenia przez jedną z Wysokich Układających się Stron praw zawartych w konwencji lub jej protokołach. Wysokie Układające się Strony zobowiązują się nie przeszkadzać w żaden sposób skutecznemu wykonywaniu tego prawa.    Poprzednio art. 25 ust. 1 konwencji stanowił, że: Komisja może przyjmować skargi skierowane do Sekretarza Generalnego Rady Europy przez każdą osobę, organizację pozarządową lub grupę jednostek, która uważa że stała się ofiarą naruszenia przez jedną z Wysokich Układających się Stron praw zawartych w niniejszej konwencji.    Przepisy te rozumiane są w ten sposób, iż autorem skargi mogą być także osoby prawne prawa wewnętrznego. Jak słusznie wskazuje Marek A. Nowicki: Pojęcie ˝organizacja pozarządowa˝ ma swoją autonomiczną definicję na użytek konwencji. Obejmuje każdą osobę prawną niezależnie od tego, czy działa w celach zarobkowych, nawet jeśli jest osobą prawa publicznego, jeśli nie pełni żadnych funkcji wchodzących w zakres władzy publicznej˝ (M.A. Nowicki, Europejska Konwencja Praw Człowieka. Wybrane orzecznictwo, Warszawa 1998, s. XXIX).    W związku z tym uprzejmie proszę Panią Minister o odpowiedź na następujące pytania:    1. W jakich sprawach stroną skarżącą przeciwko Polsce były osoby prawne prawa wewnętrznego (samodzielnie lub wspólnie z osobami fizycznymi)? Chodzi tu zarówno o sprawy, które - przed wejściem w życie protokołu nr 11 - były rozpatrywane przez Europejską Komisję Praw Człowieka, jak i o sprawy, które - po wejściu w życie protokołu nr 11 - były kierowane bezpośrednio do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Bardzo proszę o podanie: sygnatury sprawy, daty rozstrzygnięcia (orzeczenia), nazwy podmiotu skarżącego, przedmiotu sporu i konwencyjnej podstawy złożenia skargi oraz sposobu rozstrzygnięcia każdej sprawy.    2. Jak Pani Minister ocenia możliwość wnoszenia skarg do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka nie tylko przez osoby fizyczne, ale i przez osoby prawne prawa wewnętrznego?    3. Czy w przypadku skarg wnoszonych przeciwko Polsce liczba skarg składanych przez osoby prawne prawa wewnętrznego jest proporcjonalnie większa czy też mniejsza w odniesieniu do ogółu skarg, niż liczba skarg składanych przez osoby prawne prawa wewnętrznego przeciwko innym państwom stronom Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności?    4. Czy w przypadku skarg kierowanych przeciwko Polsce organizacje pozarządowe, także te będące osobami prawnymi prawa wewnętrznego państw lub rządowych organizacji międzynarodowych, korzystały z zawartego w art. 36 ust. 2 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności prawa do wystąpienia przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w charakterze amicus curiae? Jeśli tak, to bardzo proszę o podanie: sygnatury sprawy, daty rozstrzygnięcia (orzeczenia), nazwy podmiotu skarżącego, nazwy podmiotu występującego jako amicus curiae, przedmiotu sporu i konwencyjnej podstawy złożenia skargi oraz sposobu rozstrzygnięcia każdej sprawy.    5. Jak Pani Minister ocenia możliwość występowania przez podmioty, o których mowa w pkt 4, w charakterze amicus curiae przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka?    Łączę wyrazy szacunku    Poseł Karol Karski    Warszawa, dnia 3 lipca 2006 r.