Debaty sejmowex789 Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie aktów wykonawczych do ustaw dotyczących ekologii

   Odpowiadając na interpelację pana posła Czesława Śleziaka w sprawie aktów wykonawczych do ustaw dotyczących ekologii, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów przekazuję komputerowy wydruk obejmujący nie zrealizowane dotychczas upoważnienia do wydania normatywnych aktów prawnych do ustaw z zakresu ochrony środowiska, według stanu prawnego na dzień 22 października 1998 r.*)    Z uwagi na to, że pan poseł Czesław Śleziak powołując się na opracowanie Biura Studiów i Ekspertyz Kancelarii Sejmu RP, podaje jedynie liczbę 27 nie wydanych aktów wykonawczych do tych ustaw, bez bliższego ich określenia, natomiast załączone zestawienie obejmuje 18 nie zrealizowanych upoważnień ustawowych - wskazane byłoby porównanie obu tych dokumentów celem usunięcia rozbieżności dotyczących z pewnością zarówno zrealizowanych już upoważnień, jak i nie ujętych w wykazie z powodu niezakwalifikowania określonej ustawy do ustaw ekologicznych.    Tym samym informacja stanowiąca odpowiedź na interpelację pana posła Czesława Śleziaka obejmuje z konieczności 18 nie zrealizowanych upoważnień ujętych w załączonym wykazie, za wykonanie których odpowiedzialny jest minister ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa.    Przede wszystkim należy z całą mocą podkreślić, że obowiązek realizacji 11 z nich ciążył na poprzednich ministrach kierujących urzędem ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa, czego dowodzą określone ustawami terminy ich wydania - od 29 października 1991 r. do 30 maja 1997 r.    Pragnę też zauważyć, że wśród wszystkich 18 upoważnień 5 delegacji z oczywistych przyczyn jest niewykonalnych. Po pierwsze, z powodu niemożności - pod rządami nowej konstytucji - realizacji upoważnień poprzez wydanie niekonstytucyjnych aktów wykonawczych, po drugie, z powodu wadliwie sformułowanego upoważnienia lub wadliwie wskazanego przez ustawodawcę organu do wydania aktu prawnego oraz, po przecie, nadania obligatoryjnego charakteru upoważnieniu, które z istoty rzeczy winno być fakultatywne.    W pierwszym przypadku niedopuszczalne byłoby obecnie skorzystanie z upoważnień zawartych w art. 25 ust. 2 i art. 26 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska, albowiem obowiązki organów włączonych w system monitoringu - organy administracji, organy gmin i jednostek im podległych - winny być regulowane jedynie w drodze ustawowej. Na skutek transformacji ustroju zmianie uległo też podporządkowanie różnych jednostek wykonujących badania stanu środowiska. Często są to podmioty niezależne, a tym samym nie można by było objąć ich aktami wydanymi na podstawie tak skonstruowanych delegacji. Ponadto po wejściu w życie ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji byłoby rzeczą nieprawidłową regulować sprawy w niej określone innymi aktami, a tym bardziej aktami podustawowymi.    Niekonstytucyjnym aktem podustawowym byłoby również rozporządzenie ministra ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa, wydane na podstawie art. 50 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. (zm. DzU z 1997 r. nr 133, poz. 885), nakładające na organy administracji publicznej, jednostki organizacyjne oraz osoby fizyczne obowiązki związane z ochroną ludzi i środowiska przed hałasem i wibracjami (materia ustawowa).    Przypadek wadliwie określonego organu upoważnionego do wydania aktu prawnego odnosi się do art. 29 ust. 4 wyżej wymienionej ustawy. Treść delegacji wskazuje, że na jej podstawie powinny być określone normy dopuszczalnej emisji substancji zanieczyszczających, odnoszące się do urządzeń technicznych, a nie ich użytkowników. Regulacja tej problematyki nie należy do zakresu działania ministra ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa. Ponadto także ze względów merytorycznych wydanie tego aktu jest niemożliwe, ponieważ nie sposób aktem prawnym określić rozwiązań technicznych w odniesieniu do wszystkich silników spalinowych, jakie trzeba zastosować, aby uzyskać korzystne dla środowiska efekty.    Trzecia sytuacja dotyczy art. 44 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie, uchwalonej z inicjatywy poselskiej. Zawarte w tym artykule upoważnienie w sposób obligatoryjny zobowiązuje ministra ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa do określenia listy zwierząt zaliczonych do szkodników łowieckich oraz sposobów ograniczenia ich populacji. Z uwagi na to, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia szkodniki łowieckie, nie sposób jest określić ich listę, nie wiedząc, które zwierzęta należy zaliczyć do tych szkodników. Upoważnienie to powinno być zatem fakultatywne, tj. stwarzające jedynie możliwość sporządzenia takiej listy w przypadku nadmiernego rozwinięcia się populacji niektórych dzikich zwierząt.    W związku z powyższym pragnę poinformować, że zmiany niewykonalnych upoważnień zostaną dokonane w ramach prac legislacyjnych związanych z dostosowaniem przepisów do Konstytucji RP.    Jeżeli chodzi o wykonanie pozostałych 13 upoważnień, wyjaśniam, co następuje:    - 9 projektów aktów prawnych, które stanowić będą ich realizację, znajduje się na różnych etapach prac legislacyjnych, niemniej prace te, zgodnie z zapewnieniem ministra, zostaną na tyle zintensyfikowane, ażeby wszystkie akty zostały wydane do końca listopada br.,    - 4 projekty rozporządzeń ministra ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa po przeprowadzonych uzgodnieniach międzyresortowych i poddaniu ich pod obrady komisji prawniczej przygotowywane są już do publikacji (art. 25 ustawy o lasach, art. 16 ust. 3 ustawy o odpadach oraz art. 88 ust. 2 i 3 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska).    Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione argumenty, trudno jest przyjąć zgłoszony przez pana posła Czesława Śleziaka postulat, ażeby wskazać imiennie i pociągnąć do odpowiedzialności winnych zaistniałej sytuacji przede wszystkim dlatego, że większość winnych już nie pracuje w Ministerstwie Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, a ponadto dalsze osłabianie służb prawnych tego resortu - i tak już osłabionych odpływem kadry kierującej się względami ekonomicznymi - sparaliżowałoby prace związane z wykonaniem zaległych upoważnień oraz prace związane z dostosowaniem przepisów do wymogów Konstytucji RP, w tym przede wszystkim niewykonalnych pod jej rządami upoważnień ustawowych.    Minister    Wiesław Walendziak    Warszawa, dnia 23 października 1998 r.